Een liefdevol gesprek

Effata Parochieblad, februari-maart 2013

Onlangs had ik het genoegen te gast te zijn bij het wekelijkse lunchinterview van het dagblad De Gelderlander. Het was een prettig gesprek met twee redacteuren van de krant over een reeks van dilemma´s. Na afloop mocht ook het publiek nog vragen stellen. Soms stellen mensen na een lezing een vraag die zelf weer een halve lezing vormt. Maar een van de vragen nu was zo kort als maar zijn kan: ‘gelooft u in God?’

Tja, geef daar maar eens een bondig antwoord op. Het is een vraag die zich leent voor een hele lezing, ja sterker nog: voor een hele cursus. Maar daar was geen tijd voor. Ik antwoordde: ‘Het ligt eraan wat u onder God verstaat. Ik geloof niet in een hoogbejaard superwezen dat ergens op een troon, boven op een wolk, al onze gedragingen in de gaten houdt om ons daar ooit over ter verantwoording te roepen. Ik denk dat God een woord is voor het beste in de mens en dat is de liefde. En daar geloof ik in.’

Ja, ik had het kunnen verwachten: die zin stond twee dagen later in de krant. ‘God is een woord voor het beste van de mens en dat is de liefde.’ Toen ik het gedrukt zag staan, vond ik het nog niet zo gek. Het ligt in de lijn van wat de eerste brief van Johannes bij herhaling zegt: God is liefde. ‘God is liefde. Wie in de liefde blijft, blijft in God en God blijft in hem’ (1 Joh. 4,16).

Maar erover doordenkend vraag ik mij nu af: wat is dan bidden? Is bidden dan soms het beste in onszelf wakker roepen, ons verlangen aanspreken, roepen tot wie wij ten diepste zijn, maar die wij zo vaak ook niet zijn en tot wie wij toch geroepen zijn te worden? Dit wordt bijna geheimtaal. Maar ik bedoel wat ik al vaker heb gezegd, ook al eens in dit parochieblad: bidden is een goed gesprek met onszelf, in het vertrouwen dat er iets of iemand meeluistert. Dat iets of die iemand is dan de liefde, die tegelijk in ons is en ook buiten ons. Want die liefde is ons meest eigene, de kern van ons menselijk bestaan, zonder wie wij niet zouden zijn. En tegelijk is die liefde ook het ideaal dat buiten, boven en tegenover ons staat, dat ons oproept, aanlokt en uitdaagt. De liefde is de dragende grond van ons bestaan, zonder wie wij er niet zouden zijn, en zij is tegelijk het komende waar ons verlangen naar uitgaat. Zij is fundament en streven, zij is begin en einde, zij is alpha en omega.

Ja, misschien is dat wel bidden: een liefdevol gesprek.