Onderweg naar morgen

Effata Parochieblad, november 2009 

 

Bent u van ONM of bent u van GTST? Ja, de wereld is verdeeld: er zijn mensen die zweren bij de soapserie ‘Onderweg naar morgen’ en er zijn er die verslaafd zijn aan ‘Goede tijden, slechte tijden’. Het is een beetje als in de vroege christengemeente van Korinte, waar ook verdeeldheid heerste. Paulus schreef aan die gemeente: ‘Ieder van u schijnt zijn eigen leus te hebben: “Ik ben van Paulus.” “Ik van Apollos.” “Ik van Kefas.” “Ik van Christus.” Is Christus dan in stukken verdeeld?’ (1 Kor. 1,12-13a) Ja, televisiekijkend Nederland is in stukken verdeeld.

De soapserie ‘Onderweg naar morgen’ wordt nu bedreigd: de netmanager van Nederland 3 wil de serie van zijn zender schrappen. Maar gelukkig zijn er nog politici die weten wat de echt belangrijke vraagstukken in onze samenleving zijn. Dat is niet de financiële crisis, niet het broeikaseffect, niet de vee-industrie (voorheen bio-industrie), niet de groeiende onverdraagzaamheid, niet het zinloze geweld, niet de marktwerking in de zorg, niet de jeugdwerkeloosheid en al helemaal niet de honger en de armoede in andere delen van de wereld. Nee, de echte vraagstukken zijn de soapseries die ons land verdeeld houden. Minstens één kamerlid heeft dat door. En daarom wil hij van minister Plasterk gedaan krijgen dat ‘Onderweg naar morgen’ op Nederland 3 blijft. Hetzelfde kamerlid heeft zich eerder ingezet voor de redding van het tv-spelletje ‘Lingo’. Ja, dat is nog eens een politicus die lessen trekt uit de klassieke Oudheid. Hij weet wat het volk nodig heeft om rustig te blijven: brood en spelen. Hij heeft dan ook geschiedenis gestudeerd, al lees ik op de website van de Tweede Kamer dat hij die studie nooit heeft afgerond. Dat komt ervan.

Maar terug naar mijn vraag. Hoe zit het met u? Ik zelf voel, als ik afga op de titels, wel verwantschap met bijna alle soapseries. Om te beginnen de langst lopende Amerikaanse soapserie ‘As the world turns’ (ATWT): die titel is eenvoudig de vertaling van de lijfspreuk van de kartuizerorde, ‘dum volvitur orbis’. Alleen komt daar bij de kartuizers nog ‘stat crux’ bij: terwijl de wereld draait, blijft het kruis staan. Dat laatste waren ze bij de soapserie vergeten, en trouwens ook bij het dagelijkse informatie- en amusementsprogramma ‘De wereld draait door’.

‘Goede tijden, slechte tijden’ (GTST) is vervolgens een uitdrukking van wat wij in de liturgie het hele jaar door vieren: er zijn goede tijden en er zijn slechte tijden. Er is berg en dal, pieken en dalen, bloei en verval, vreugde en pijn. Rond dat beginsel is de cyclus van feesten in vele godsdiensten opgebouwd, die doorgaans de gang van de seizoenen volgt: Allerzielen in de herfst en Pasen in het voorjaar dus.

Vele religieuze tradities kennen die door de natuur gedicteerde cyclus van goede tijden en slechte tijden. Wat christenen onderscheidt, is dat zij leven met het oog op de toekomst. In zijn nieuwste boek Wortelen in vaste grond werkt de theoloog Erik Borgman dat nog eens op allerlei manieren uit: die vaste grond waarin christenen wortelen, is ‘een toekomst die aan het aanbreken is’. Zij leven in de ruimte van Gods toekomst, die nog komen moet en tegelijk toch ook al aanwezig is. Daar staan wij juist in de adventstijd bij stil. Christenen zijn dus altijd onderweg naar morgen. Daarom steun ik de actie van het kamerlid graag: ‘Onderweg naar morgen’ (ONM) moet blijven, althans minstens in de advent.